شادروان استاد حسین نفیسی
خداوند را شاکرم که به همت فرزندان ایشان واهتمام دوست بزرگوار جناب آقای استاد عبدالجواد تقی نژاد که خود ادیبی فرزانه و عارفی وارسته هستند مانده اشعار استاد در دفتری بنام سروده های عرفانی حسین نفیسی به زیور طبع آراسته و منتشر گردید وبرای جلوگیری از اطاله کلام آنچه دخترش خانم بدرالملوک نفیسی در مقدمه دفتر شعرپدر آورده را تلخیص و نقل میکنم .
حسین نفیسی ُ عاشقی دلسوخته و عارفی وارسته بود . او در سال ۱۳۰۲ شمسی درهمدان متولد شد و در سوم شهریور ماه ۱۳۶۳دعوت حق را لبیک گفت و به وصال محبوب رسید . وی فردی دقیق و منظم بود و از دوران کودکی به ادبیات و شعر علاقه زیادی داشت و دراین زمینه ازنبوغ و استعداد خدادادی برخوردار بوذ شعر سرودن را از جوانی آغاز کرد مطالعه آثار بزرگان ادب فارسی جزو برنامه همیشگی وی بود مطالعه زیاد و عشق و علاقه وی به اهل بیت علیهم السلام باعث سرودن اشعاری شد که از لحاظ قالب شعری و صنایع ادبی و فصاحت و بلاغت و مضامین دقیق و عمیق عرفانی در سطح والائی قراردارد از این رو در خلوت دل و اوقات خاص به یاری سخنان موزون آبی بر آتش درون می افشاند و با زبان شعرحدیث درد فراق با دلدار یگانه باز میگفت .
اضافه میکنم که ایشان اشعار و غزلیات زیادی داشتند که شخصا همه را از بین برده اند و فقط آنچه را در رثای اهل بیت علیهم السلام بوده باقی گذاشته اند ومن یکی از انها را بیاد دارم که ذیلا نقل شده است که در زمان حیاتش انتشار یافته مرحوم حسین نفیسی آدمی نکته سنج وادیبی فرزانه بود درزمان های گذشته مرحوم مهدی سهیلی مجری برنامه مشاعره رادیو سئوال کرد که شاعر این بیت شعر کیست ؟ اگر کسی میداند اعلام کند
نقش کرد م رخ زیبای تو در خانه دل
خانه ویران شد و آن نقش بدیوار بماند
ایشان کتبا”پاسخ داد رحمت علیشاه قطب سلسله نعمت اللهی و فقط این یک بیت شعر را گفته است ومن برای آنکه نام شاعر گم نشود بیتی بر آن افزوده ام :
گفت رحمتعلی آن پیر مدار توحید
که ازو این سخن اندر همه اعصار بماند
نقش کردم رخ زیبای تو در خانه دل
خانه ویران شد و آن نقش بدیوار بماند
ومرحوم مهدی سهیلی از ایشان بخاطر حسن سلیقه اش قدردانی کرد .
نمیخواهم دراین مختصر وقت گرانمایه بازدید کننده رابگیرم وانشالله درموقع خودش از ایشان به تفصیل سخن خواهم گفت اما واقعه ای دیگر مرحومه خانم سیمین بهبهانی از شعرای معاصر شعری دارد که مطلع آن اینست
یارب مرا یاری بده تا خوب آزارش کنم
گرچه جای مطلب اینجا نیست اما گفتنی را باید گفت دروبلاگی که اسم نمی برم دیدم نوشته فکرنکنید این شعر را یک دختر ۱۸ساله کفته بلکه یک پیر زن ۸۰ساله …….. گفته باید عرض کنم که آن مرحومه این شعر را در۵۰سال قبل یعنی درسی سالگی سروده وانوقت سن وسالش ۸۰سال نبوده باید حرمت قلم را نگهداشت وبا این الفاظ رکیک نباید ادبیات کشور را خراب کرد که گفته اند
بزرگش نخوانند اهل خرد که نام بزرگان به زشتی برد
بهرحال این شعر در مجله وزین چاپ شد وهفته بعد جوابیه آن توسط شادروان نفیسی بشرح زیر درهمان مجله و با عنوان دیوانگی برای دیوانگی چاپ ومنتشرشد
هذا جنون للجنون خونست میشویم بخون
وزنقش تنقیدم برون بدوا”خبردارت کنم
بر آنسرم ای تیره جانتا غرق انوارت کنم
وز لطف و نزهت چون جنان طبع جفابارت کنم
حواندم همه افکارتو درصفحه گفتارتو
تجدید در پندار تو فرض است اخبارت کنم
گفتی که رغم دلبرت آرد رقیبش ساغرت
ز آن باده بادا آذرت زان نشئه دوارت کنم
گفتی که چون پروانگانرقصی بربیگانگان
آن به که چون دیوانگان درقیدومسمارت کنم
یارت اگرمن بودمی فارغ دمی نغنودمی
دل بر بتی بخشودمی کز جلوه اش زارت کنم
یکتابتی شیرین سخن مه طلعتی سیمین ذقن
فرخ رخی موزون بدن کز حسرتش خوارت کنم
هم درحضورت هر زمان با مهوشانی مهربان
می چیدمی بزمی عیان تا خیره دیدارت کنم
بنشستمی دائم قرین بادلبرانی نازنین
تا آنکه با طرزی نوین هر لحظه آزارت کنم
وزگلستان شان هر دمی باانبساط و خرمی
آنقدر گل میچیدمی تا پای گل خارت کنم
پیوسته درهر انجمن میراندم ازجورت سخن
چندانکه در حر محنچون شمع ازنارت کنم
اما نه چون دراین سرا یکتاپرستی خوشترآ
آن به به ختم ماجرا یک نکته در کارت کنم
خواهی ززندان جنون سازم روانت را برون
گردم به مهرت رهنمون وزقهر بیزارت کنم
بگذار آزار و جفا بگذر به گلزار صفا
تاچون نفیسی در وفا رهدان و رهوارت کنم
اصولا استاد نفیسی علاقه شدیدی به تضمین اشعار داشت و میفرمود که پنجه در پنجه سعدی و حافظ انداختن واستعانت از اشعار آنها مرا به وجد میاورد ذیلا تضمینی از شعر همای رحمت استاد شهریاررا آورده ام
علی ای طلوع وحدت طلعات کبریا را
علی ای فروغ کثرت لمعات اعتلا را
علی ای یگا نه آیت ملکات ذوالعلا را
علی ای همای رحمت تو چه آیتی خدا را
که بما سوی فکندی همه سایه هما را
علی ای علی امجد علی ای خدای تمکین
علی ای ظهور سر مد به ملا ئک و نبیین
جلوات ذات ایزد به هزار گونه آیین
دل اگر خدا شناسی همه در رخ علی بین
به علی شناختم من به خداقسم خدا را
چو خدا تمام هستی سوی نیستی کشاند
که وجود آفرینش به عدم فرو نشاند
به مشیت حق از نو علیش بنا تواند
به خدا که در دوعالم اثر از فنا نماند
چوعلی گرفته باشد سر چشمه ی بقا را
علی ایکه روز مهرت ملکوتیان به بخ بخ
علی ایکه شام قهرت جبروتیان به آوخ
مترصدم به لطفت به حیات وموت وبرزخ
مگر ای سحاب رحمت تو بباری ارنه دوزخ
به شرارقهر سوزد همه جان ماسوا را
علی آنکه لطف حق را دل پاک اوست مخزن
علی آنکه گاه جودش دو جهان کم از یک ارزن
دل بینوا چه گردی همه گرد کوی وبرزن
برو ای گدای مسکین در خانه علی زن
که نگین پادشاهی دهد از کرم گدا را
زمکان دگر مزن دم هله ای زبان الکن
که ورای ملک امکان شه جان گزید مسکن
به ره حق از شهیدان گه انتزاع از تن
به جز از علی که گوید به پسرکه قاتل من
چو اسیر تست اکنون به اسیر کن مدارا
سخنی شنیدی ای دل زمصائب ونوائب
نظری به کربلا کن که بود پر از کرائب
بشنو زراد مردان بشروط آن مصائب
به جزاز علی که آرد پسری ابوالعجائب
که علم کند به عالم شهدای کربلا را
به شعاع نور عرفان بنگر به دور دوران
که به جز علی عمران زنخست تا به پایان
دگری کجاست قادر که کند وفا به پیمان
چو بدوست عهد بندد ز میان پاکبازان
چو علی که میتواند که به سر برد وفا را
علی آن که نی موثر که اثر توانمش کفت
نه به فهم ووهم گنجد که خبر توانمش گفت
به جز آنکه گویمش حق چه دگر توانمش گفت
نه خدا توانمش خواند نه بشر توانمش گفت
متحیرم چه نامم شه ملک لافتی را
علی آن ولی ذوالید به همه اساس خلقت
علی آن وصی احمد به تمام ملک و ملت
ز فراق آستانش من و فقر و کنج عزلت
زدو چشم خون فشانم هله ای نسیم رحمت
که زکوی او غباری بمن آر توتیا را
علی ایکه جنت آمد گل مهر جانفزایت
علی ایکه دوزخ آمد پل قهر جان گزایت
من اعرج ار چه دورم زسرای حق نماید
به امید آنکه شاید برست به خاک پایت
چه پیام ها که دارم همه سوز دل صبارا
علی ایکه داده یزدان به کفت زمام امکان
علی ای قضا مطیعت قدرت به تحت فرمان
علی ای به مستمندان همه دم مجیب و رحمان
چو توئی قضای گردان به دعای مستمندان
که زجان ما بگردان ره آفت قضا را
علی آن خدیو افخم که پس از خداست اعظم
علی آن امیر اکرم که زانبیاست اقدم
من ومدح آن معظم به زبان گنگ وابکم
چه زنم چو نای هر دم زنوای شوق او دم
که لسان غیب خوشتر بنوازد این نوا را
علی ایکه بر دو عالم تو مسلطی وشاهی
که ای که بر ضمائر همه واقف و گواهی
به دو چشم و سینه ام بین شب وروز اشگ وآهی
همه شب در این امیدم که نسیم صبحگاهی
به پیام آشنائی بنوازد این نوا را
دل مبتلای محرون سخنی شنو مجرب
پی دفع غم نه حاجت به کسان بروز مطلب
ره چاره چون نفیسی زعلی طلب مرتب
زنوای مرغ یا حق بشنو که در دل شب
غم دل بدوست گفتن چه خوشست شهریارا
او دارای نفس مطمئنه بود وخود بر آن آگاهی داشت چه خواسته بود که بر برسنگ مزار او بنویسند :
آرزو دارد نفیسی رحمت حق زان سپس با ولای مصطفی و آل او رفتن به خاک
صبح محشر نیز در آن اضطراب وتاب عام ماو آرامش بلطف چهارده معصوم پاک
یز درآن اضطراب وتاب عام
گرد آوری وتالیف : محمد نفیسی
متولد 1325/3/28در شهر همدان . بازنشسته – دانشگاه ایران – همین
“من هیچم کمی هم کمتر، هرچه هست همه اوست .”
