حکیم ابوالقاسم فردوسی توسی
پی افکندم از نظم کاخی بلند
که از باد وباران نیابد گزند
فردوسی در سال 329هجری قمری برابر با (319 هجری شمسی و یا 941 میلادی) در روستای باژ از توابع توس در خانواده ای از طبقه دهقانان دیده به جهان گشود و در جوانی نظم شاهنامه را آغاز کردو واثر جاودان خود شاهنامه را با سی هزاربیت شعردر سی سال خلق کردو در واقع ، شیوه جایگزینی زبان پارسی به جای زبان عرب و ترک را پی ریخت چنان که خود میفرماید.
بسی رنج بردم دراین سال سی
عجم زنده کـردم بدیــن پــــارسی
فردوسی یگانه تاریخ در شعر حماسی و خرد پارسی درسراسرجهان است. اهمیت او در آن است که با آفریدن اثر همیشه جاویدان خود، نه تنها زبان ، بلکه کل فرهنگ و تاریخ و اصالت اقوام ایرانی را جاودانگی بخشید و خود نیز برعظمت کارش آگاه بود و می دانست که با زنده نگه داشتن زبان ویژه پارسی در واقع ملت ایران را جاودانگی بخشیده است .
مقدمه شاهنامه:
خداوند نام و خداوند جای خداوند روزی ده رهنمای
به نام خداوند جان و خرد کزین برتر اندیشه برنگذرد
خداوند کیوان و گردان سپهر فروزنده ماه و ناهید و مهر
ز نام و نشان و گمان برترست نگارنده بر شده پیکرست
به بینندگان آفریننده را نبینی مرنجان دو بیننده را
نیابد بدو نیز اندیشه راه که او برتر از نام و از جایگاه
سخن هر چه زین گوهران بگذرد نیابد بدو راه جان و خرد
خرد گر سخن برگزیند همی همان را گزیند که بیند همی
ستودن نداند کس او را چو هست میان بندگی را ببایدت بست
خرد را و جان را همی سنجد اوی در اندیشه سخته کی گنجد اوی
بدین آلت رای و جان و زبان ستود آفریننده را کی توان
به هستیش باید که خستو شوی ز گفتار بیکار یکسو شوی
پرستنده باشی و جوینده راه به ژرفی به فرمانش کردن نگاه
توانا بود هر که دانا بود ز دانش دل پیر برنا بود
از این پرده برتر سخنگاه نیست ز هستی مر اندیشه را راه نیست
آرامگاه حکیم ابوالقاسم فردوسی در توس
افتخارحضوردرمحضرحکیم توس
گوشه ای ازباغ بسیار زیبای آرامگاه باعظمت حکیم ابوالقاسم فردوسی
گرد آوری وتالیف : محمد نفیسی
متولد 1325/3/28در شهر همدان . بازنشسته – دانشگاه ایران – همین
“من هیچم کمی هم کمتر، هرچه هست همه اوست .”