سنائی غزنوی

ملکا ذکر تو گویم که تو پاکی و خدایی             

                          نروم جز به همان ره که توام راه نمایی

همه درگاه تو جویم همه از فضل تو پویم        

                                            همه توحید تو گویم که به توحید سزایی

تو زن و جفت نداری تو خور و خفت نداری                                                                                                                احد بی زن و جفتی ملک کامروایی

نه نیازت به ولادت نه به فرزندت حاجت                                                                                                                 تو   جلیل الجبروتی تو نصیر الامرایی

تو حکیمی تو عظیمی تو کریمی تو رحیمی                                                                                                               تو نمایندهٔ فضلی تو سزاوار ثنایی

بری از رنج و گدازی بری از درد و نیازی                        

                                        بری از بیم و امیدی بری از چون و چرایی

بری از خوردن و خفتن بری از شرک و شبیهی           

                                    بری از صورت و رنگی بری از عیب و خطایی

نتوان وصف تو گفتن که تو در فهم نگنجی                                                                                                         نتوان شبه تو گفتن که تو در وهم نیایی

نبد این خلق و تو بودی نبود خلق و تو باشی               

                                      نه بجنبی نه بگردی نه بکاهی نه فزایی

همه عزی و جلالی همه علمی و یقینی                  

                                 همه نوری و سروری همه جودی و سخایی

همه غیبی تو بدانی همه عیبی تو بپوشی               

                                  همه بیشی تو بکاهی همه کمی تو فزایی

احد لیس کمثله صمد لیس له ضد                           

                                  لمن الملک تو گویی که مر آن را تو سزایی

لب و دندان سنایی همه توحید تو گوید                                                                                 مگر از آتش دوزخ بودش روی رهایی

ساقیا دانی که مخموریم در ده جام را                     

                                  ساعتی آرام ده این عمر بی آرام را

میر مجلس چون تو باشی با جماعت در نگر          

                              خام در ده پخته را و پخته در ده خام را

قالب فرزند آدم آز را منزل شدست                       

                                انده پیشی و بیشی تیره کرد ایام را

نه بهشت از ما تهی گردد نه دوزخ پر شود                                                                                                  ساقیا در ده شراب ارغوانی فام را

قیل و قال بایزید و شبلی و کرخی چه سود           

                                کار کار خویش دان اندر نورد این نام را

تا زمانی ما برون از خاک آدم دم زنیم           

                       ننگ و نامی نیست بر ما هیچ خاص و عام را

ترا دل دادم ای دلبر شبت خوش باد من رفتم      

                  تو دانی با دل غمخور شبت خوش باد من رفتم

اگر وصلت بگشت از من روا دارم روا دارم           

                   گرفتم هجرت اندر بر شبت خوش باد من رفتم

ببردی نور روز و شب بدان زلف و رخ زیبا               

                  زهی جادو زهی دلبر شبت خوش باد من رفتم

به چهره اصل ایمانی به زلفین مایهٔ کفری               

                      ز جور هر دو آفتگر شبت خوش باد من رفتم

میان آتش و آبم ازین معنی مرا بینی                  

               لبان خشک و چشم تر شبت خوش باد من رفتم

بدان راضی شدم جانا که از حالم خبر پرسی          

                     ازین آخر بود کمتر شبت خوش باد من رفتم