دکتر حمیدی شیرازی
مهدی حمیدی در سال ۱۲۹۳ در شهرشیراز دیده به جهان هستی گشود . پدرش سید محمدحسن ثقةالاسلام از بازرگانان معروف شیراز و مادرش “بانو ” از زنان دانشمند و تربیتشده و اصیل بود که خود شاعری سخنسنج به شمار میرفت.بیش از دو سال و نیم نداشت که پدرش درگذشت و تربیت او به مادرش محول شد. تحصیلات ابتدایی و دوره متوسطه را در شیراز به پایان رسانید و در سال ۱۳۱۳ برای ادامه تحصیلات به تهران آمد واز دانشگاه تهران در رشته زبان وادبیات فارسی موفق به اخذ دکترا شد .پس از اخذ دکتری در دانشکده الهیات به تدریس مشغول شد.حمیدی سالها در دانشگاه تهران به تدریس زبان و ادبیات فارسی مشغول بود.او در سال ۱۳۶۵ در سن 72سالگی درتهران وفات کرد و در حافظیه شیراز درحیاط کناری خواجه حافظ به خاک سپرده شد.دهه اول حیات شاعرانه حمیدی در عوالم عاطفی و رویاهای ایام جوانی گذشت بنابراین موضوع شعرش عموماْ عشق و غزل بود. در سه مجموعه پرشور و عاطفی وی یعنی “شکوفه ها”، “پس از یک سال “و” اشک معشوق ” تمایل روشنی به سبک خراسانی نشان داده است. اولین مجموعه شعرش را در سال ۱۳۲۱ با عنوان «از یاد رفته» منتشر کرد که تماماً در قالب غزل بود. حمیدی شاعری بود که در جبهه مخالف نیما یوشیج و نوگرایان ایستاد و در پایان سال ۱۳۲۱ دومین دفتر شعرش را به نام «عصیان» به دست چاپ سپرد. حمیدی در سال ۱۳۲۴ قصیده «مصاحبه با نیما پیشوای نوپردازان» را منتشر کرده ودر جبهه شعرای کلاسیک و مخالفان نیما یوشیج در صف اول قرار گرفت . او بعد از شهریور ۱۳۲۰ با قصاید حماسیوار پیرامون شرایط نابسامان سیاسی و اجتماعی ایران و در حمله به اشغالگران بیگانه و جداییخواهان آذربایجان، مورد توجه خاص و عام واقع شد و به او لقب «شاعر ملی» داده بودند.پس از سال ۱۳۲۴ تدریجاْ گرایشی به مضامین اجتماعی و وطنی و تاریخی پیدا کرد. از دفترهای شعر این دوره از کار و شاعری حمیدی، مجموعه سالهای سیاه بیشتر حاوی اشعار وطنی، سیاسی و انتقادی و طلسم شکسته شامل اشعار وی است که در شیوههای نو و سرانجام “زمزمه بهشت ” مراحل برتری از پختگی شعر وی را نشان میدهد و او را از استادان شعر در روزگار خود معرفی میکند. .حمیدی علاوه بر مجموعههای شعرش در زمینههای دیگر ادبی نیز صاحب تالیفاتی بود. مهمترین کتاب او مجموعه سه جلدی ” دریای گوهر “ است که حاوی منتخبی از آثار نویسندگان، مترجمان و شاعران معاصر اوست . دو کتاب دیگر او، عروض حمیدی و “فنون شعر وکالبد های پولادین آن “ گویای آشنایی وی به مباحث فنی ادبی است. از نوشتههای منثور حمیدی مجموعههای “سبکسری های قلم “و ” عشق دربدر “در سه جلد و” شاعر در آسمان وفرشتگان در زمین “ به چاپ رسیده است.
یکی از غزلیات دلنشین دکتر حمیدی بنام مرگ قو
شنیدم که چون قوی زیبا بمیرد فریبنده زاد و فریبا بمیرد
شب مرگ ، تنها نشیند به موجی رود گوشه ای دور و تنها بمیرد
در آن گوشه چندان غزل خواند آن شب که خود در میان غزل ها بمیرد
گروهی برآنند کاین مرغ شیدا کجا عاشقی کرد آنجا بمیرد
شب مرگ از بیم ، آنجا شتابد که از مرگ ، غافل شود تا بمیرد
من این نکته گیرم که باور نکردم ندیدم که قوئی به صحرا بمیرد
چو روزی ز آغوش دریا بر آمد شبی هم در آغوش دریا بمیرد
تو دریای من بودی آغوش وا کن که می خواهد این قوی زیبا بمیرد
آرامگاه دکتر مهدی حمیدی در حافظیه شیراز
گرد آوری وتالیف : محمد نفیسی
متولد 1325/3/28در شهر همدان . بازنشسته – دانشگاه ایران – همین
“من هیچم کمی هم کمتر، هرچه هست همه اوست .”