تصویر زنده یاد حسین پژمان بختیاری
متولد ۱۲۷۹درتهران ازمادر ی بنام عالمتاج قائم مقامی که خود شاعری فرهیخته بوده وبه ژاله تخلص میکرده واز نبیرگان قائم مقام فراهانی صدراعظم شهید پادشاه بی کفایت قاجار محمد شاه بوده بدنیا آمده وپدرش علیمردان خان میرپنج بختیاریست که خواهرش همسر سردار اسعد بختیاری از مبارزان مشروطه بوده متاسفانه این ازدواج ازنوع سیاسی بوده و پدر عالم تاج برای پشرفت خود دخترش را به پیر مردی هم سن وسال خود شوهرداده وبهمین دلیل کار آنها به جدائی میکشد و تنها حاصل این ازدواج نامتناسب استاد حسین پژمان بختیاری است که بدون داشتن کانون گرم خانوادکی ودرکنار سایر اقوام بزرگ میشود اما از یکسو داشتن قریحه شعر که از مادر باو منتقل شده واز سوی دیگر آشنائی با زبان فرانسه و هم نشینی با بزرگانی چون نیما یوشیج وملک الشعرا بهار وپروین اعتصامی وایر ج میرزا از او محققی بزرگ و شاعری پر آوازه ساخته وبه جامعه فرهنگ وادبیات کشور تقدیم میکند برای آشنائی بیشتر به نوشته های آن مرد بزرگ در مقدمه دیوانش رجوع کنید اما روح لطیف وتنهای اورا دراین ابیات بجوئید ایشان درسن ۷۴سالگی یعنی درسال ۱۳۵۳بدرود حیات گفتند۰
شب بر سر من جز غم ایام کسی نیست میسوزم ومیمیرم وفریاد رسی نیست
کیست فریاد رس همچو منی دراین شهر؟ فریاد رسی نیست کسی را که کسی نیست
بیمارم وتبدارم و درسینه مجروح چندان که فغان میکشم ازدل نفسی نیست
آن میوه جان بخش که دل در طلب اوست زینت گر شاخی است که در دسترسی نیست
بیش است زما طالع آن مرغ گرفتار کورا قفسی باشد و مارا قفسی نیست
غزلی بسیار دلپذیر از پژمان
درکنـــــــــــج دلــم عشق کســی خانــــه ندارد کـــس جـای در ایــن خــانهء ویــــرانه نــــدارد
دل را بکــــــــف هــر کــه نهـــــم باز پس آرد کـس تاب نگهــــــــــداری دیـــــوانه نـــــدارد
در بـزم جهـــان جــز دل حســـرت کـش ما نیـست آن شمــــع که میســــوزد و پــروانـــه نـــــدارد
گفتــــم مــه مــن از چــه تـو در دام نیفتـــــــی گفتــــــا چـــه کنــم دام شمـا دانـــــه نـــــدارد
ای آه مکـــش زحمـــــت بیهــوده چه تاثیــــــــر راهــــــی به حــــریم دل جـــانانـــــه نـــــدارد
در انجمــــــن عقـــــل فــــروشــان ننهــم پــای دیــــوانــه ســر صحبــــت فــرزانــــه نـــــدارد
از شــــاه و گــدا هــر کـه در ایــن میـکده ره یافـت جــز خون دل خـــویــش به پیمـــــــانـه نـــــدارد
تا چنـــــد کنـــی قصـــه ی اسکنــــــــدر و دارا ده روزه عمـــــــــر این همـه افســانـــه نــــــدارد
واینهم ارمغانی دیگر که نشان از قلب سلیم و بی کینه اودارد
اگر ایران بجز ویرانسرا نیست من این ویرانسرا را دوست دارم
اگر تاریخ ما افسانه رنگست من این افسانه ها را دوست دارم
نوای نای ما گر جانگداز است من این نای و نوا را دوست دارم
اگر آب و هوایش دلنشین نیست من این آب و هوا را دوست دارم
به شوق خار صحراهای خشکش من این فرسوده پا را دوست دارم
من ایندلکش زمین راخواهم ازجان من این روشن سمارا دوست دارم
اگر بر من زایرانی رود “ زور “ من این زور آرما را دوست دارم
اگر آلوده داما نید اگر پاک من ، ای مردم شمارا دوست دارم
آرامگاه این ادیب بزرگوار در قطعه هشتم بهشت زهرا (ع) است
گرد آوری وتالیف : محمد نفیسی
متولد 1325/3/28در شهر همدان . بازنشسته – دانشگاه ایران – همین
“من هیچم کمی هم کمتر، هرچه هست همه اوست .”